هستی؟می شنوی؟دیدی؟

ماده کولم زیر بار غم زائیده است

ولی مثل همیشه لبخند بر لبانم و شاکر نعمتهای زیبایت هستم که همیشه زیباییها

 برتری می یابد بر زشتی ها

عشق ممنوع(باغ آلبالو)

توی باغ آقا جون ولوله ای بود ، عمو ساجد و خاله راحله  از ته دلشون

خوشحال بودند که تنها پسرشون (رضا) دانشگاه اون هم رشتۀ پزشکی

قبول شده ،اون روز نگاه های رضا به من عمیق تر شده بود ، طوری که مثل

 قبل نمی تونستم راحت با شادابی این طرف و اون طرف بدوم و آب بازی کنم .

دایی علی موقع ناهارگفت: رضا جان ایشالا باید آستینها را بالا بزنیم –پسر دکترمون

هم نباید گیر غریبه بیوفته .

 خاله راحله یه بشقاب کباب دست دایی داد و گفت:داداش کو تا رضا دکترا بگیره؟

 بعد از ناهار من و سارا یک ظرف برداشتیم تا آلبالو بچینیم ، رضا دنبال ما دوید

- نزدیک می شد که مادرم او را صدا کرد(رضا جان – بیا کمکم کن قابلمه ها

 را توی ماشین بگذارم ) خیلی دلم می خواست اون لحظه رضا با ما بود . وقتی

 از بقیه دور شدیم سارا دانه دانه آلبالو ها را توی دهنش می گذاشت هسته هایش

 را فوت می کرد این طرف و اون طرف – از ترشی آلبالو ابروهاش و کج

 وکوله می کرد گفت:از طرف رضا یه پیغام برات دارم . قلبم لرزید ، چه

لحظۀ قشنگی بود ،انگار یک نسیم صورتی به صورتم وزید ، پرسیدم : ازکی؟

 رضا؟ سارا گفت: داداشم دیوونت شده ، دیشب که قرار شد بیاییم باغ آقا جون

 رضا گفت بهت بگم فردا- شنبه – ساعت 10می خواد تو رو ببینه میدان امام

کنار کالسکه ها.

علاقۀ من و رضا روز به روز بیشتر می شد ، رضا می خواست این موضوع

را علنی کند و اول هم می خواست با خاله راحله در میان بگذارد .

یک روزصبح آماده شدم  به بهانۀ کتابخانه برم میدان امام کنار کالسکه ها که رضا

را ببینم ، مامان جلوی در ایستاد و گفت: نمی خواد جایی بری- خاله راحله و

رضا خودشون تو راه هستند میان اینجا.

وقتی اومدند چشمهای رضا قرمز بود ،خاله منو توی بغلش گرفت و گفت: وقتی

 دنیا اومدی رضا یک سالش بود ، مادرت نمی تونست به تو شیر بده ، هم به تو

 شیر دادم هم به رضا .

احساس کردم دهنم به اندازۀ تمام آلبالوهای باغ آقا جون ترش شده.

 از هر چی قانون بود بدم اومد.

2/4/89ونوس مرداسی

کسی نمی داند فردا من چه خواهم کرد؟

 امروز تمام دنیا بی حوصله بود-مردم توی خیابون-راننده تاکسی-

دنیا بی حوصله بود-همه از گرمای شدیدی که من احساسش نمی کردم.

 امروز یکی از شاگردهام برای من آهنگ (سلطان قلبها)را خواند و

خنده بر لبم نشست چون بعد از خواندن گفت:تقدیم به خاله ونوس که سه

میلیون و هزار تا دوستش دارم.

ولی خواندن آرین هم با بی حوصلگی بود.

«دیو و دلبر»

در خواب کودکانه - من هق هق شبانه

آرامش  وجودم  - یک  دست  مادرانه

یک دیو گریه ام را - با خود می رباید

با عشق خنده ام را - چون گل می ستاید

از  شور  زندگانی - نشنیده ام  کلامی

آغوش خنده هایم - رو به مرگ و تباهی

این کله از هیاهو - روزی رسد شود گر

این یک - دوروز عمرم - کوتاه می رسد سر

ونوس مرداسی9/2/81

«از سر عشق تا جنون»

امشب صوفی شده ام

مست و قلندر شده ام

بی سر و سامان شده ام

یک من دیگر شده ام

عقل چه است ؟یارکیست؟

شور منم فال چیست؟

از سر عشق تا جنون

سنگ شدم چون سکون

کور شدم راه کو؟

صوفی عیار کو؟

ونوس مرداسی

لطفا خرده نگیرید که شعرها تکراری است.

میلاد قلب کعبه ، نور سجده ، مولا علی (ع)بر شیعیان تهنیت

روز مرد به تمام مردهای مردمنش مبارک باد،خصوصا باباجان خودم

که بهترین بابای دنیاست

«شراب»

مشت

    مشت

        انگورقرمز

چنگ  

     چنگ  

         بعد از چهل روز

حالا بعد از چند سال

تو مست چنگهایی که بر انگور زده ام می شوی

خدااز پشت ابرها نگاهت می کند و

چشم غره ای بر من

باران  نم نم

برای غسل توبه ات رحمت می شود

روز

روزه

سجود و قنوتت تا چهل روز باطل است

از ترس خدا خندۀ مستانه ام را قورت می دهم.

30/3/89ونوس مرداسی

«جونم»

 هر چه خوبیست - بهتر از تو نیست

وقتی میگویم : یک سوال!

میگویی : بپرس جونم!

جانم

      عمرم

              قلبم

همه زیر باران خیس شد

روی زمین خشک برهوت زندگی

محو شد – هیچ شد

...  نیستی - و نه می گویی :جونم.

و آن خانۀ چهارگوش را هفت بار می چرخی

طواف بی من چقدر به دلت می چسبد ؛

دیشب کفر گفتم و هزیان نبودنها

خسته شدم - به لبم رسیده جونم

ببخشید خدا جونم.

30/3/89ونوس

گلم:

آسمان چشمانت ابری ، بارانی شده است

کاش از خوشی باشد و بس.

کاش همیشه خنده چون نفس برلبهایت بماند

و امید

سایه اش بر سر تو

رنگهای عاشقی روی بوم قلبت سبز و آبی

مهربانیت الهی سرخ سرخ

و الهی

خدا تو را برایم حفظ کند .

26/3/89ونوس مرداسی

(پر از سکته شد نوشته هام)

عشق ممنوع( یلدا)

وقتی استاد سوالی را مطرح می کرد او اولین نفری بود که دستش را بالا

 می آورد و جواب سوال را می داد ،به جرات می تونم  بگم تنها دختری

بود که حتی یک دوست هم نداشت هیچ ارتباطی با هیچ یک از دختر و

پسرهای کلاس و دانشگاه نداشت انگار این کار براش ممنوع شده بود ،

 سرش توی لاک خودش بود و فقط درس می خوند ،قیافۀ معصوم و زیبایش

 همه را شیفتۀ خود کرده بود و کناره گیری اش از دیگران  باعث حسادت

 دیگر دخترها شده بود ، ترم اول بودیم و به همه چیز و همه کس توجه

داشتیم و انگار دنبال بهانه ای بودیم تا یک جفت برای خودمون پیدا کنیم

،نه ...انگار باید یک جفت برای خودمون پیدا می کردیم ، برای اینکه توجه

 او را جلب کنم هر روز با یک لباس دانشگاه می رفتم ، یه روز با ماشین

 پدر ،یه روز با ماشین مادر ،یه روز با ماشین شرکت می رفتم ولی تنها

کسی که به این چیزها توجه نمی کرد او بود آخه یه دختر چقدر میتونه

بی تفاوت و سرد باشه - نیش کنایه های دیگر دخترها را باید تحمل می کردم

چون تمام توجهم به( یلدا باقری ) بود ،او تنها دختری بود که با یک مانتو

 دیده می شد ، دلم می خواست اونقدر خوشبختش کنم که همیشه به جای

 گرد غم روی صورتش ، فقط بخنده . با خودم می گفتم :بالاخره چی ؟با

یکی از دخترهای دانشگاه دوست خواهد شد و راحت می تونم از درونش

با خبر شوم. همه از علاقه ام به یلدا با خبر شده بودند . تا اینکه یک روز

 سر کلاس یلدا حاضر نبود ، هر چی منتظر بودیم استاد هم نیومد ، مریم

 صادقی (فضول کلاس) که برای آوردن استاد رفته بود با عجله وارد

کلاس شد و رفت بین دختر ها  و با صدای بلند ، طوری که من متوجه

بشم گفت:(باورتون نمیشه ...یلدا باقری شوهر داره !!!با شوهرش اومده

 کارهای انتقالی اش را درست کنه ،استاد با شوهرش صحبت می کرد)

باورم نمیشد ، انگار یک سطل آهنی آب یخ روی سرم ریختند و بعد همون

 سطل را توی سرم کوبیدند ، با عجله در کلاس را باز کردم و به شدت به

 استاد برخورد کردم ، بی توجه به استاد دویدم  سمت حیاط و دیدم یلدا روی

  موتور ، پشت سر یک مرد نشست و رفت – رفت.

دیگه از خودم بدم اومد .

2/4/89ونوس مرداسی

(تقدیم به ندا اسدی گلم که از داستانهای عشق ممنوع خوشش میاد)