سلام دوستان:

ازبس جیغ کشیدم،ازبس زود رنج و حساس هستم اینم نتیجه اش ،از بس در

حقم بدی شد(کتابی را که کلی براش زحمت کشیدک ...پر)چقدر خوبه آدم

 بیخیال باشه و ازکنارخیلی مسائل بی ارزش به راحتی رد بشه و دیگه بهش

 فکر نکنه ،البته همیشه به دیگران لبخند می زنم ولی وقتی تنهام فکروخیال

 به سراغم میاد ،چرا فلانی اینو به من گفت،نکنه طعنه زده؟چرا اون یکی

این رفتار رو کرد؟

دیگه من آدم سالمی نیستم ،دیگه اگر بار گران بودیم رفتیم ،شما هم منو

 حلال کنید(شوخی می کنم ...نوپرابلم)

وای...خدای من یعنی حقم بوده؟شاید هم بوده دیگه ،همیشه هم از خدا

سلامتی آرزو کردم نه بیشتر.ولی بازم خدا را شکر می کنم که بیماری

من بد تر از اینها نیست،خدا را شکر می کنم که بیماری ام صعب العلاج

 نیست.

مدتی بود که خیلی عصبی شده بودم و از بس حرص می خورم یک

طرف گلوم متورم و سفت شده بود ،خلاصه پسرعموی گلم (ممد رضا)

وقتی اومد اصفهان سر بزنه ازش خواستم یه آزمایش برام بنویسه ،دیروز

 رفتم جواب آزمایش را گرفتم ،ازبس هول بودم از دکترآزمایشگاه پرسیدم

:(مورد خاصی ندارم؟)گفت :(مبارکه تیروئید داری اون هم از نوع پر کار)

بعد هم رفتم پیش متخصص و برام چهارنوع اسمارتیز رنگی نوشت ،یکی

 قرمز،یکی آبی ،یکی سبز و یکی سفید.ولی بازم خدا را شکر می کنم که

 بیماری بد تری ندارم.

امروز هم مثل یه دختر خوب پا شدم ،در حین خانه تکانی رادیو گوش

می کردم که فکر و خیال به سراغم نیاد(به جای آهنگهای تکراری یه عالمه

 خبر جدید شنیدم)بعد از ظهر هم به دو تا از دوستهام تلفن کردم ،که سال

پیش از دستم رنجیده خاطر شده بودند (من هیچ وقت از این کارها نمیکردم

–از بس خودخواه بودم-همیشه دیگران بودند که برای آشتی پیش قدم

میشدند)

ولی حالا خیلی گل شدم ،با تلفن من کلی خوشحال شدند و الکی گفتند

 (خودمون می خواستیم باهات تماس بگیریم).شما هم تا سال تموم نشده

و تا فرصت دارید ...

دوستتان دارم بی آنکه بدانید.

دزدها زیادند ،مواظب مهربانیهایتان باشید که ناغافل به تاراج نروند  .